Grish Davtian

Երկինքը և երկիրը կապված չեն իրար հետ Ցնծության ու սուգի դյութական շղթայով։ Արձագանքված սերն է, Որ ոսկե օղով հանգուցել է Տիեզերքի անհունությունը Սփոփանքի պատրանքներով․․․ Նրբին մատներով ոսկեծղի, Հորինել է Ծաղիկների թերերը, Ասեղնավոր եզրերով, Գալարուն կորություններով, Գեղանի մերկության նրբին ձեվերով, Եվ հյուսել է այս գույները, Երկնի կապույտը, Արեվի շողերը, Արշալույսի ցոլերը, Որ համբուրվում են իրար հետ, Իմ հետ, Եվ լուսավորում են այգը, Ծնում են օրավուրը․․․ Հազար կույսերից Ճաճանչների հազար աչքեր Թարթում են,...

In the kingdom of whispers, a tale began, Of a love entangled in a web, a forbidden plan, The gossip mill whirred with a sinister delight, As rumors took flight, in the stillness of the night. A couple, adored by the public eye, Caught in a storm, under scrutiny’s sky, A beautiful best friend, a twist of fate, Betrayal and lust, a narrative they create. The broken family, a tragic scene,...

ՀԱՅԶԻՆՎՈՐՆԵՐ Դուք մեր սրտի կտորն եք Մեր սերերի բաբախը, Մասունք-մասունք միասնացած, Խիզախումն ու անվախը, Իրար մեջքի՝ թիկունք կանգնած Հայրենիքի սահմանը Պինդ ու անխոց պահպանելու Մեր խոստումն ու հավատը։ Դուք մեր սերի զավակները Որ ելել եք լեռ ու դաշտ, Մտել հայրենիքի գիրկը, Ու մեր սիրտը խաչապաշտ․ Դիրք ու պատնեշ նվիրումի, Հառնում եք հեստ, աննահանջ, Կյանք էլ զոհում ազգ ու երկրի Հավերժության ի պահանջ։ Հերոսական է ձեր ելքը, Մրրկումով պայքարի, Ոնց խաչվում են մերկ սուսերքը...

Լ****ՈՒՍՆԿԱ مهتاب**** Իրանյան աշխարհի ջազ երաժշտության ու երգարվեստի հիմնադիր ու առաջատար երգիչ ու գիթարահար ՎԻԳԵՆ ՏԵՐՏԵՐՅԱՆԻՆ, իր երգերով պարսիկ ու հայ սերունդներ հիացրեց Լուսնկա, Սիրահարների մտերիմն ես, Սիրահարների մխիթարությունը, Որ գրկվում են Քո գրկում։ Աշխարհից հեռու, Իրար գրկում, Քո գրկում են լինում, Քո ոսկեմղեղ վրանում, Շուրթ շուրթի Սիրո խելացնոր վայելքում։ Լուսինը երբ մահիկ է Ոսկե շյուղ է, Շեղբում է ամպերին, Փափուկ ու գեղանի աղջիկներին, Մտնում է նրանց ծոցը։ Երբ լրանում ու բակ է կապում...

Ծովը տարածվում է մինչեվ հորիզոն. Մթնշաղի հետ Ոսկե մայրամուտը լոգանքի է մտնում Ցանկությունների գաղջ ջրերի մեջ։ Բնությունն է․ բնազդներն են․ Շնչասպառ են անում Գեղեցկությունների լույսերով․․․ Չէոր յուրաքանչյուր ցանկություն Իր հոմանուհուն է փնտրում արբունքի մահիճում, Որ մթնշաղն է զուգում Մենավորության ստվերում, Ուր երկուսն են միայն Եվ ծավալը սիրո ու գգվանքների․․․ Տենչերը փափկում են, Հասնում են հեռուներին, Ավելի՝ այն կողմերին, Հեթանոսական աստվածներին, Որ թույլատու են սրտազգաց մեղքերի հանդեպ։ Պահը ավելի երանավետ է․...

Սիրաստանս, որ փռել եմ ոտքերիդ տակ, Նարգիսների լուսե լիճ է բուրումնավետ․ Ոսկեթեվիկ մեղվիկ դարձիր ճախրով զվարթ, Հերկիր լիճը ծաղկաստանիս շոյքով վետվետ։ Սերը սրտիս աղբյուր է հորդ, սառն ու զուլալ, Ցոլա մեջը երեկոյան աստղի հանգույն․ Կամ զեփյուռի շշունջ դարձիր հեվքով ծալ-ծալ Ու խառնվիր կարկաչիս հետ սիրազնգուն։ Լուռ գիշերվա թիթեռ դարձիր սրտիս մոմին, Որ համբույրիս բոցով խանձեմ թեվերդ նուրբ․ Ու թե ուզես՝ լուսին եղիր կապույտ վերին, Ես ամպացած կգրկեմ քեզ մահիճում լուրթ։...

Մաթեվոս Դավթյանին Դու իմ գլխին հովանավոր Արարատ ես, հայր, Ամպ ու զամպի դեմ ամրակուռ իմ վահանն ես, հայր: Երկրից երկիր թե զորք ելնեն ու բախվեն թափով, Դու պաշտպանն ես մեր տան հարկի, դու զորավար հայր: Կյանքի կռվում փոթորկալից ես կորած զինվոր, Բազկիդ թափը իմ թիկունքին` անհաղթ ուժ է հայր: Արդարությունն ու աշխատանքն են կենաց հիմքը, Քրտինքն արդար աշխատանքի ճակտիդ ծով է, հայր: Տանը, խաղաղ մեր հարկի տակ, նստել ենք հացի,...

ԳՐԻՇ ԴԱՎԹՅԱՆ (Grish Davtian) Հիմա, որ հասկանում եմ ցավը, Ըմբռնու՛մ եմ Նվիրականությունն ու սրբությունը, Եվ չեմ հուսահատվում. Քանզի Զգացումներիս աստղերը, Որ աչքերիս լույսով են պսպղում Երկնքում Լուսավորում են ճամփան, Որով ընթանում եմ սիրահարված, Զգացումներով արբած, Հուսալիությամբ ամրացած։ Որպիսի~ ափունքներում եմ տեղավորվելու… Չէոր սերը անստվեր է Ու չի մթագնում սրտերը Թափթփված եզերքից եզերք, Հորիզոնից հորիզոն… Ես հիշում եմ այն թխադեմ տղային, Որ ծառերի ճնճղուկներին էր որսում Ճղլանիով. Որսում էր, Այլ չէր դատապարտում...

Անցյալներ կան, որ Չեն վերադառնում Նույնիսկ հուշերում… Դու էլ երեվի դրանցից մեկն ես։ Սեվ բծի նման։ Ես գոհ եմ սրտանց, Որ սեվ բծի պես Էլ չես երեվում Իմ հիշողության սպիտակ էջում… ԳՐԻՇ ԴԱՎԹՅԱՆ

Some springs Have their own swallows, Which melodize The year, the time, Which is just life. Life has its melody, Its song, Which rings like a bell, Which is hung in our school… A note of happiness Hangs from its chime Sending tunes up my heart. It is with the same emotions That I illustrate bells On New Year greeting cards… I am resounding The melody of happiness, Which begins from our school And expands, Reaching our people and their time, Enter the classroom, Which is just life…...

Translated by Diana Der-Hovanessian On this the Feast of Navasart, on this the New Year’s start, I drink to you, my people, from the chalice of my heart. Whenever cloud or calamity has darkened our fate you stood as guardian Sassountsi, my people, my state. Whether your left hand bled or you lost the right you kept your head erect and kept our honor bright. You are the hope of Ararat and Aragats to see a new dawn where all their lands are free....

In relation with you The sweetness of life ripens, Becomes enjoyment and happiness, Becomes tasty with bliss¦ Flashes and illusions¦ Flashes and illusions¦ Become real as Light and warmth¦ Light and warmth¦ That is how life becomes actual, Which is an inexhaustible ending Of expectations¦ Eternity is devotion That cannot be defined by meaning, Be conditioned by causality, By moral or social values¦ Plunge into my bosom, Do not worry with the story of survival, Because we are the convicts Of an inexhaustible ending¦...

Plucked her gasp from an azure dream The dancer is an incarnate song, alluring, She interprets a sublime mystery By her graceful stature of a princess. The soft tune breaks off the clouds And cracks suddenly like a thunder, Crashes indomitably, full of fire, Which burns feelings and love. The soft modulation slides again, Asking for caresses and consolation, Nestles on my chest with jealousy Unveiling lust and consummation....

The tawny autumn Is a flirting girl, Which throws away shirt and skirt And strips. Is it of hot? She opens her smooth breasts, Dainty legs, And her marble hips, Barely leaving A pale fig-leaf As cover… The breeze gusts, Heaves, rumbles bashfully, Sinning furtively… The tawny autumn in her puberty Is a flirting girl, And I don’t know Does she keep, or Throw away The fig-leaf? The lusting shy Does not look, Does not see…...

We no longer wear out our shoes; We somehow outwear them. Fashion, style… you know! We now wear out the highways, The tires, The airports, And even the seas, Face and belly and all. We have no nostrils For the scents of flowers; But we inhale Through nose and mouth All the fumes Vomited by cars and machines, Jets and rockets, etc…. We have come a long way Indeed.

It is green, It is blue, Mixture of horizons In deep sky: They are your eyes in my sight. When I catch your glance It is the ether Where I get lost, Serene and peaceful And inviting as desire. It is warm… it is hot… I am breathless: It is your scent in my gasp. The moon falls And scatters gold dust: It is your hair on my chest....

Let me take you in my arms And raise you to the sky, So you can play with the stars, So I can light stars in your eyes That will reflect in mine. Let me hang the rainbow From your delicate shoulders, Put my hand around your waist; Let me undo the buttons Of your flower-patterned shirt. Fired with wishes and yearnings To bend over your soft chest With the sultry and swelter of my love, To put a bond of kiss On your sweet and alluring lips....

I want to sit under the stars And count the stars in your eyes. I want to pluck the petals of the flowers And discover the colors of your eyes. I want to perch in the garden And breathe the roses of your eyes. I want to walk on the beach And gather the pebbles of your eyes. I want to bathe in the sun And warm up by the sun of your eyes…...

The summer is torrid of my hot love, Sizzling and scorching from my roasting passions; The sun has fallen into the forest of my love, And has started a ruthless fire. I am unable to distinguish your eyes from the sun, They are so shining with the flame of love, It is from my love that bonfires have erupted In the depth of your eyes with the heat of summer....

Although it is inopportune, And the doubt knocks at my heart, Yet with an inexplicit hope I cling to your promise That you will come… So I keep my lamp lit in the window As a beacon for the lost… It will be by the light of my love That you will finally find your way And reach my heart… My anxiety is pounding With the anguish of my waiting; I wish you to appear And deliver me From the swamp of hopelessness, Which is growing out of doubts…...

In my quest You are pictured In line and curve… Line and curve… Line and curve… You are a shadow; In the softness I plunge… I plunge… I plunge… You like it to be Gently light, To see my paleness, Gently light… The purple of the evening Extends before me Like your arms, In purple, In purple… Save me So that I may believe in future, In my devotion… My devotion… My devotion…...

You are beautiful Whenever you glide On the sea of my admiration, With your discrete and reserved majesty, Like the swan With soft and stretched smoothness, Rich with curvature And falling spiral… You drive me to seduction With your swan-like grace… My desires undulate In the blue lake of your words, Where my vessel swings By your caprice of Given and declined promises… It is the breath of the breeze and the lake Which blows with tender gasp, And caresses me charmingly…...

I am waiting For the heavenly inspiration To create this poem, To glorify this life, To be filled, impregnated, To have my thoughts realized, Like the unavoidable sunrises Which sculpt the light With rays Like my image… I am only a human creature With rationality, conscience, And infinite satiety… I remember That in the beginning was the word… I know from that That intellect Preceded creation… Therefore, the universe is not The result of contingency, Or a big banggg… But it is a cognitive creation, A wise ingeniousness, The way a poem should be…...

(For the millions of the Armenian Martyrs of The Genocide) The torrential wave of blood pounds my chest, Stirring furiously from the depths of the desert, Rising from the dry sand, from the slashed breast of my holy mother, Wherefrom my orphan brother received his dreadful sustenance. Sustenance from the slashed breast of mother… Raped and ravished… Instead of the vivifying juice of milk He suckled the bitter drops of coagulated and suppurated sacred blood, The curse of the atrocious world for the mankind....

The red apple of your love, Of your lips, is ripe, Emblazoned with the fire Of my wants and wishes… Softly touched The doves on your chest Wallow Together with my heartbeat… I am breathless of passion… In front of my embrace Open yourself up To the edges of your love, So that I may reach you… The waves are carrying me, Carrying me to the depths, Swaying me down and up… The coast is fluctuating, Fluctuating up and down…...